«ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΛΟΓΟΣ» Κυριακή Ζ΄ Λουκά
(απομαγνητοφωνημένο)
Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαντινείας και Κυνουρίας κ.κ. Επιφανίου
Ευχόμαστε να έχετε όλοι σας μια ευλογημένη Κυριακή. Μια ημέρα που θα σας ξεκουράσει, αφενός, από τον κόπο της εβδομάδος, αφετέρου, θα αποτελέσει την αφετηρία, την ελπίδα και το έναυσμα για την πραγματοποίηση των προσδοκιών και των ονείρων σας κατά τη νέα εβδομάδα, την οποία η χάρη του Θεού μάς χαρίζει. Όνειρα και προσδοκίες που αποβλέπουν πάντοτε σε μια πνευματική και σωματική ευημερία, σε μια καθημερινότητα χωρίς άγχος και αγωνία.
Η σημερινή Κυριακή, η Ζ΄ Κυριακή του Λουκά, μέσα από τη συνέχεια των ευαγγελικών αναγνωσμάτων του κατά Λουκάν Ιερού Ευαγγελίου, μας υπενθυμίζει δύο σημαντικά θαύματα, τα οποία πραγματοποίησε ο Διδάσκαλός μας, ο Χριστός, ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων. Δύο θαύματα που έχουν πολλά να μας διδάξουν, τόσο για τη στερέωση της πίστης μας στον Θεό όσο και για τον καθημερινό τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε την αλήθεια της ζωής και του θανάτου.
Ο Χριστός μας, όπως πολλές φορές περιγράφεται στο Ιερό Ευαγγέλιο, βρίσκεται ανάμεσα σε πλήθος ανθρώπων. Άλλοι επιθυμούν να Τον αγγίξουν, άλλοι να Τον δουν με τα ίδια τους τα μάτια. Αναρωτιούνται ποιος είναι Εκείνος, ο Οποίος, από όπου περνά, εγείρει και αφυπνίζει συνειδήσεις, κηρύττει ότι έφθασε η Βασιλεία του Θεού, ομολογεί ότι είναι ο Υιός του Θεού, ο προσδοκώμενος Μεσσίας, στο πρόσωπο του Οποίου εκπληρώθηκαν οι Γραφές και οι προφητείες.
Θέλουν να δουν και να ψηλαφήσουν Εκείνον που ανασταίνει νεκρούς και χαρίζει το φως στους τυφλούς, προκειμένου να κατανοήσουν ότι βρίσκονται μπροστά σε ένα μοναδικό και ξεχωριστό πρόσωπο, που δεν υπήρξε όμοιό του στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας: τον Υιό του Θεού, τον Σωτήρα του κόσμου. Εκείνον για τον Οποίο προφήτευσαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και τον Οποίο, στη συνέχεια, άλλοι αποδέχθηκαν ως Κύριο και Θεό, ως τον προσδοκώμενο Σωτήρα, ενώ άλλοι επιχείρησαν να Τον οδηγήσουν στον Σταυρό και στον θάνατο, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα απαλλάσσονταν από την παρουσία Του.
Όπως προαναφέραμε, η σημερινή ευαγγελική περικοπή έχει να μας παρουσιάσει δύο σημαντικά θαύματα.
Το πρώτο είναι το θαύμα της αιμορροούσης γυναίκας, η οποία, ενώ υπέφερε επί πολλά χρόνια από ακατάσχετη αιμορραγία, προσήλθε στον Κύριό μας έχοντας την ακλόνητη πίστη ότι, ακόμη κι αν αγγίξει μόνο το κράσπεδο του ιματίου Του, θα θεραπευθεί από την ασθένεια που την ταλαιπωρούσε επί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και για την αντιμετώπιση της οποίας είχε ξοδέψει ολόκληρη την περιουσία της.
Πρόκειται για μια πολύ ανθρώπινη περιγραφή, μια έκφραση απελπισίας και αγωνίας από την πλευρά της αιμορροούσης γυναίκας. Στο πρόσωπό της συναντούμε πολλές φορές τον εαυτό μας. Όλοι οι άνθρωποι, όταν ασθενούμε, βιώνουμε την αγωνία για τη θεραπεία μας. Μάλιστα, πολλοί συνάνθρωποί μας στερούνται ακόμη και ολόκληρη την περιουσία τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την ασθένειά τους.
Είναι, λοιπόν, ευκαιρία αυτή την ώρα να στρέψουμε τον λογισμό και τη σκέψη μας σε όλους εκείνους που δοκιμάζονται στα νοσηλευτικά ιδρύματα της πατρίδος μας, μέσα στον πόνο, στη θλίψη και στη σωματική ασθένεια, όποια κι αν είναι αυτή. Ας ευχηθούμε να έχουν γρήγορη ανάρρωση και ο Χριστός μας να τους χαρίζει πολλή υπομονή, ώστε να περάσουν αυτή την περιπέτεια και τη δοκιμασία της ζωής τους και να επιστρέψουν υγιείς και ακμαίοι στο οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον.
Ο Χριστός, όμως, αμέσως αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί, διότι θέλει να διδάξει σε όλους μας κάτι ξεχωριστό, κάτι που αποτελεί ζητούμενο στην πορεία της ζωής της ανθρωπότητας και του ανθρώπινου προσώπου, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
«Τίς μου ἥψατο;» είναι το ερώτημα του Χριστού, για να λάβει την απορία των μαθητών Του: «Μα, καλά, τι ερώτηση είναι αυτή; Βλέπεις τον όχλο, βλέπεις τόσο κόσμο να Σε συνθλίβει και να Σε πιέζει, κι Εσύ θέτεις ένα τέτοιο ερώτημα;».
Και ο Χριστός τούς απαντά: «Ἔγνων γὰρ δύναμιν ἐξεληλυθυῖαν ἀπ’ ἐμοῦ». Κατάλαβα, δηλαδή, ότι δύναμη εξήλθε από Εμένα.
Ο Χριστός, ως Θεός παντογνώστης και καρδιογνώστης, αντιλήφθηκε την πίστη της αιμορροούσης γυναίκας. Κατάλαβε ότι Τον πλησίασε ένας άνθρωπος με μεγάλη πίστη, προκειμένου να λάβει απάντηση στο αίτημά του και να εκπληρωθεί η προσδοκία του.
Τότε παρουσιάστηκε μπροστά Του η γυναίκα, η οποία έτρεμε, ίσως επειδή φοβόταν μήπως την επιπλήξει ή την αποδοκιμάσει. Του αποκάλυψε ότι εκείνη ήταν που Τον άγγιξε. Συνειδητοποίησε, βέβαια, και η ίδια τη θεραπεία που είχε λάβει μέσα από την πίστη της, για να ακούσει από τον Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων τον λόγο:
«Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην».
Η πίστη σου σε έσωσε. Πήγαινε με ειρήνη.
Σταμάτησε πλέον να φοβάσαι και να τρέμεις εξαιτίας αυτού που συνέβη, διότι η πίστη σου έγινε η αιτία της θεραπείας σου.
Πρόκειται για έναν πάρα πολύ δυνατό λόγο και ένα εξαιρετικό παράδειγμα για όλους μας. Όταν προσεγγίζουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό με αληθινή πίστη, λαμβάνουμε από Εκείνον τη θεραπεία και την ειρήνη. Φεύγουμε από κοντά Του θεραπευμένοι και σώφρονες, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και σε άλλο ευαγγελικό ανάγνωσμα.
Στη συνέχεια, ενώ ολοκληρώνεται αυτός ο σημαντικός διάλογος με την πρώην ασθενούσα και πλέον θεραπευμένη γυναίκα, βλέπουμε έναν άνθρωπο, μάλιστα αρχισυνάγωγο της πόλεως, να πλησιάζει τον Χριστό με μεγάλη αγωνία. Πέφτει στα γόνατα και Τον εκλιπαρεί, καταθέτοντας το αίτημά του.
Και ποιο είναι αυτό το αίτημα; Είναι πραγματικά συγκλονιστικό. Ένας πατέρας ζητά από τον Χριστό μας να έλθει και να θεραπεύσει την κόρη του, η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου. Πρόκειται για τον Ιάειρο, όπως μας πληροφορεί το συγκεκριμένο ευαγγελικό ανάγνωσμα.
Ο Ιάειρος, μαζί με πολλούς φίλους, γνωστούς και συγγενείς του, προσέρχεται στον Ιησού και Του καταθέτει το αίτημά του. Εκείνη τη στιγμή, όμως, έρχεται μια ομάδα ανθρώπων και του αναγγέλλει: «Μην ενοχλείς πλέον τον Διδάσκαλο· η κόρη σου πέθανε».
Ο Χριστός, αμέσως, αφού σηκώνει τον Ιάειρο και προχωρεί μαζί με εκείνον και τη συνοδεία του, κατευθύνεται προς την οικία, όπου βρίσκεται πλέον νεκρή η δωδεκάχρονη κόρη του.
Εισέρχεται στο δωμάτιο έχοντας μαζί Του τους τρεις μαθητές Του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, καθώς και τον Ιάειρο και τη σύζυγό του. Η κόρη είναι νεκρή και στο σπίτι επικρατούν θρήνος και οδυρμός.
Ο Χριστός, αφού απομακρύνει όλους τους υπόλοιπους από το δωμάτιο, πραγματοποιεί ένα ακόμη θαύμα και, ως Κύριος της ζωής, επαναφέρει στη ζωή την κόρη του Ιαείρου.
Της κρατά το χέρι και της λέγει: «Ἡ παῖς, ἔγειρε». Κόρη μου, σήκω!
Είναι συγκινητικό το γεγονός ότι το Ιερό Ευαγγέλιο περιγράφει με τόσο χαρακτηριστικό τρόπο την επιτέλεση αυτού του θαύματος. Ο Χριστός τής κρατά το χέρι και της απευθύνει τον λόγο της ζωής. Αμέσως εκείνη σηκώνεται και ανακάθεται στην κλίνη της. Στη συνέχεια, ο Χριστός καλεί τους γονείς της, οι οποίοι αντικρίζουν και πάλι ζωντανό το παιδί τους.
Όλοι μαζί βιώνουν τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία και δοξάζουν τον Θεό.
Και τι τους λέγει ο Χριστός πριν αποχωρήσει από την οικία; «Αὐτὸς ἐπέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν». Δίνει, δηλαδή, την εντολή να της προσφέρουν τροφή, ενώ παράλληλα ζητά να μη διαδοθεί το γεγονός, να μη μιλήσουν σε κανέναν για όσα συνέβησαν.
Παρατηρούμε, επομένως, αγαπητοί μου αδελφοί, ότι το σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα έχει να μας διδάξει, καταρχάς, τη μεγάλη δύναμη της πίστεως.
Τόσο η αιμορροούσα γυναίκα όσο και ο Ιάειρος, έχοντας μέσα τους πολύ δυνατή πίστη, προσήλθαν στον Χριστό για να καταθέσουν την ανάγκη τους. Η μεν γυναίκα με την πράξη της, αγγίζοντας το ιμάτιο του Ιησού, ο δε Ιάειρος με την ταπεινή προσέλευσή του και την παράκλησή του, εναπέθεσαν την πίστη και την ελπίδα τους στον Χριστό, προκειμένου να λάβουν την απάντηση στο αίτημά τους.
Στη γυναίκα ο Χριστός απευθύνει τη φράση: «Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε». Και το ίδιο μήνυμα της πίστεως και της εμπιστοσύνης στον Θεό επιβεβαιώνεται και με την ανάσταση της κόρης του Ιαείρου.
Επίσης, παρατηρούμε κάτι ακόμη πάρα πολύ σημαντικό: πόσο έντονα ο Χριστός συμμερίζεται τον ανθρώπινο πόνο. Συμπονεί τους ανθρώπους, επιτρέποντας να εκφραστεί όλο το ανθρώπινο συναίσθημα της αγάπης, της φιλανθρωπίας, της συναλληλίας και της αδελφοσύνης.
Ακόμη και στην περίπτωση της αιμορροούσης γυναίκας, η οποία, σύμφωνα με τον Μωσαϊκό νόμο, θεωρούνταν ακάθαρτη εξαιτίας της ασθένειάς της, ο Χριστός δεν μένει σε τέτοιου είδους διακρίσεις, αλλά επιτελεί το θαύμα από αγάπη προς το πλάσμα Του και το δημιούργημά Του.
Κάτι ακόμη που μας διδάσκει η σημερινή ευαγγελική περικοπή είναι ότι οφείλουμε να καταθέτουμε με εμπιστοσύνη στον Χριστό κάθε αίτημα και κάθε ανάγκη μας, επιδεικνύοντας παράλληλα μεγάλη υπομονή.
Άρα, λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, τα διδάγματα του σημερινού Ευαγγελικού Αναγνώσματος είναι ξεκάθαρα: κανείς από εμάς δεν πρέπει να απελπίζεται μπροστά στην αβεβαιότητα, στις δυσκολίες και στο γεγονός του θανάτου, διότι ο Χριστός είναι η ίδια η Ζωή.
Εκείνος δίνει και πάλι τη ζωή στο πλάσμα Του και προσφέρει την αιώνια Ζωή, στην οποία μεταβαίνουμε διά του φυσικού θανάτου.
Οφείλουμε να έχουμε ακλόνητη πίστη και ελπίδα στο πρόσωπο του Χριστού μας και να συνειδητοποιούμε πάντοτε ότι ο Χριστός, πέρα από Κύριος της ζωής και του θανάτου, είναι Εκείνος που συνοδοιπορεί μαζί μας και συμπάσχει σε κάθε έκφραση και βιωματική εμπειρία της καθημερινότητάς μας.
Θα ήθελα, λοιπόν, να παρακαλέσω όλους μας να ενισχύσουμε αυτή την ακλόνητη πίστη, με υπομονή και εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Χριστού. Να Του καταθέτουμε με απλό, καρδιακό και αληθινό τρόπο κάθε αίτημα και κάθε ανάγκη μας και να διατηρούμε πάντοτε την ελπίδα ότι ο Χριστός μάς έπλασε για τη ζωή και όχι για τη φθορά και τον θάνατο.
Αλλά και η φθορά και ο θάνατος, όταν τοποθετούνται ενώπιον της θεότητος του Χριστού μας, ενώπιον της Αγίας Τριάδος, μπορούν πραγματικά να μεταβληθούν σε αφορμές ενδυναμώσεως, σε πηγές ζωής, ελπίδας και παρηγορίας.
Καλή σας εβδομάδα!