«ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΛΟΓΟΣ» Κυριακή Γ΄ Λουκά

Με λαμπρότητα η Τρίπολη εόρτασε την 205η Επέτειο από της Αλώσεώς της

(απομαγνητοφωνημένο)

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαντινείας και Κυνουρίας κ.κ. Επιφανίου

Η ανάσταση του υιού της χήρας στη Ναΐν – Ο Χριστός, η Ανάσταση και η Ζωή

Η ευαγγελική περικοπή της αναστάσεως του υιού της χήρας στη Ναΐν μάς μεταφέρει σε μια συγκλονιστική στιγμή της επίγειας διακονίας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο οποίος διασώζει το συγκεκριμένο περιστατικό, παρουσιάζει ενώπιόν μας δύο πορείες που συναντώνται: την πορεία της ζωής, με επικεφαλής τον Χριστό, και την πορεία του θανάτου, την οποία ακολουθεί μια ολόκληρη πόλη, συνοδεύοντας έναν νεκρό νέο στην τελευταία του κατοικία.

Ο Ιησούς, οι μαθητές Του και το πλήθος που Τον ακολουθούσε, επιθυμώντας να διδαχθεί από τα ζωηφόρα νάματα του λόγου Του, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια ιδιαίτερα συγκινητική και ανθρώπινα οδυνηρή πραγματικότητα. Έξω από την πόλη Ναΐν συναντούν μια νεκρική πομπή, την οποία ακολουθούν οι κάτοικοι της περιοχής.

Ανάμεσά τους βρίσκεται μια χήρα μητέρα, η οποία έχει ήδη βιώσει την απώλεια του συζύγου της και τώρα καλείται να συνοδεύσει στην ταφή και το μονάκριβο παιδί της. Ακολουθεί για δεύτερη φορά την οδυνηρή πορεία του αποχωρισμού, με βήματα ακόμη πιο βαριά, καθώς οδηγεί το σπλάχνο της προς τον τάφο, εκεί όπου αναπαύονται οι νεκροί, προσδοκώντας, όπως και εμείς, την ανάσταση.

Ο Κύριός μας δεν μένει ασυγκίνητος μπροστά στον πόνο της μητέρας. Βλέπει τη θλίψη της, ακούει τον γοερό θρήνο και αντικρίζει τη συγκλονιστική εικόνα της ανθρώπινης οδύνης. Η ευαγγελική διήγηση φανερώνει τη βαθιά ευσπλαχνία Του: «Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε» (Λουκ. 7, 13).

Ο Χριστός δεν περιορίζεται σε λόγια παρηγοριάς ούτε της ζητεί απλώς να δείξει υπομονή και κουράγιο μπροστά στη δοκιμασία της. Της απευθύνει έναν λόγο μοναδικό, γεμάτο θεία ευσπλαχνία και εξουσία: «Μὴ κλαῖε».

Πόσο δύσκολο είναι, άραγε, να παρηγορηθεί μια μητέρα που χάνει το μονάκριβο παιδί της! Πόσο βαθύς είναι ο πόνος του αποχωρισμού και πόσο δύσκολα μπορούν οι ανθρώπινοι λόγοι να απαλύνουν μια τέτοια θλίψη! Ο Χριστός, όμως, δεν προσφέρει απλώς μια ανθρώπινη παρηγοριά. Επεμβαίνει δραστικά, μεταβάλλοντας την ίδια την πραγματικότητα που προκαλεί τον πόνο.

Πλησιάζει τη νεκρική κλίνη και λέγει: «Νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι» (Λουκ. 7, 14).

Και τότε συμβαίνει το θαύμα. Ο νεκρός νέος ανακάθεται και αρχίζει να ομιλεί, ενώ ο Χριστός τον παραδίδει στη μητέρα του. Εκεί όπου πριν από λίγο κυριαρχούσαν ο θρήνος, η απόγνωση και η σιωπή του θανάτου, τώρα αναδύονται η χαρά, η αγαλλίαση και ο θαυμασμός.

Πόση θα πρέπει να ήταν η χαρά της μητέρας, βλέποντας το μονάκριβο παιδί της να επιστρέφει στη ζωή! Πόσο συγκλονισμένοι θα ήταν οι παριστάμενοι, καθώς γίνονταν μάρτυρες ενός τόσο μεγάλου θαύματος! Η ανάσταση του νεκρού νέου πραγματοποιήθηκε μπροστά στα μάτια τους, αποκαλύπτοντας τη θεία εξουσία του Ιησού Χριστού και προαναγγέλλοντας τη μεγάλη αλήθεια που ο ίδιος θα διακηρύξει: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή» (Ιω. 11, 25).

Η αλήθεια αυτή θα φανερωθεί και πάλι με συγκλονιστικό τρόπο, όταν ο Κύριος βρεθεί μπροστά στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου, ο οποίος είχε ήδη παραμείνει εκεί τέσσερις ημέρες. Και τότε, με την ανάστασή του, ο Χριστός θα αποκαλύψει ακόμη μία φορά ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο, διότι Εκείνος είναι ο Κύριος της ζωής και ο νικητής του θανάτου.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, τόσο συγκινητική και συγκλονιστική, μάς προσφέρει τη δυνατότητα να ενισχύσουμε την πίστη μας στον Θεάνθρωπο Χριστό, στον Ιησού της Ναζαρέτ, το ιστορικό πρόσωπο που περπάτησε στη γη της Ιουδαίας και σε ολόκληρη τη δημιουργία κήρυξε, με τον λόγο, τις πράξεις και τα θαύματά Του, το μήνυμα της σωτηρίας, του αγιασμού και της αιώνιας ζωής.

Ο Χριστός αποδεικνύει ότι είναι ο προσδοκώμενος Μεσσίας, ο Σωτήρας και Λυτρωτής ολόκληρου του κόσμου. Η παρουσία Του μέσα στην ανθρώπινη ιστορία φανερώνει ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο στη θλίψη, στον πόνο και στον θάνατο, αλλά προσέρχεται με αγάπη, ευσπλαχνία και δύναμη, για να τον οδηγήσει στη ζωή.

Πολλές φορές και εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύσκολες καταστάσεις και δοκιμασίες. Ίσως να μην είναι πάντοτε τόσο τραγικές όσο εκείνη που βίωσε η μητέρα του νεκρού νέου στη Ναΐν, είναι όμως αρκετές για να κλονίσουν την ψυχική μας δύναμη, να γεννήσουν μέσα μας αγωνία και απογοήτευση και να μας κάνουν να αισθανθούμε μόνοι.

Σε αυτές τις στιγμές, το σημερινό Ευαγγέλιο έρχεται να προσφέρει χαρά και ελπίδα σε ολόκληρη την οικουμένη. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μάς δείχνει πού μπορούμε να στηρίξουμε την ελπίδα μας και σε ποιον να απευθυνθούμε για να βρούμε αληθινή παρηγοριά.

Ο Χριστός εξακολουθεί να απευθύνεται στον καθένα μας με τον ίδιο λόγο: «Μὴ κλαῖε». Δεν πρόκειται για μια άρνηση του ανθρώπινου πόνου ούτε για μια υποτίμηση της θλίψεώς μας. Είναι η πρόσκληση του Θεού να μην αφήσουμε την απόγνωση να κυριαρχήσει στην καρδιά μας, αλλά να εμπιστευθούμε την αγάπη και τη δύναμή Του.

Εκείνος γνωρίζει τις δοκιμασίες μας, συμμερίζεται τον πόνο μας και μας καλεί να στηριχθούμε στην παρουσία Του. Μας υπενθυμίζει ότι είναι η Ανάσταση και η Ζωή, η ελπίδα μας απέναντι στον θάνατο και η παρηγοριά μας σε κάθε θλίψη.

Ας ευχηθούμε, λοιπόν, το ελπιδοφόρο αυτό μήνυμα να παραμένει πάντοτε ζωντανό μέσα στην ύπαρξη και στην καρδιά μας. Ας αναζητούμε τη συνάντηση με τον Θεάνθρωπο Χριστό, τον Σωτήρα, τον Λυτρωτή, τον Ευεργέτη και Ιατρό των ψυχικών και σωματικών μας ασθενειών, μέσα από τη συμμετοχή μας στη Θεία Λειτουργία, την προσευχή και την έμπρακτη αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας.

Προπάντων, ας συμπορευόμαστε μαζί Του σε ολόκληρη την πορεία της ζωής μας. Διότι, όταν ο Χριστός γίνεται συνοδοιπόρος μας, ο δρόμος της θλίψεως και της στενοχωρίας μπορεί να μεταμορφωθεί σε οδό χαράς, ελπίδας, σωτηρίας, θεώσεως και αγιασμού.

Είθε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός να ενισχύει την πίστη μας, να παρηγορεί κάθε πονεμένη καρδιά και να μας αξιώνει να βιώνουμε καθημερινά την παρουσία Του, με την ακλόνητη βεβαιότητα ότι Εκείνος είναι η Ανάσταση και η Ζωή.

Αμήν.